CZEKANIE NA WIOSNĘ.

Działka na nas czeka.W pierwszych promieniach cieplejszych dni lutego i w obrazku czekającej już przyrody.

Powoli zaczyna się rodzić nowe życie, wiosenne życie.Czekamy na pierwsze wiosenne kwiaty i pierwsze świeże przyklady zieleni.Czekamy na nowy sezon.


Od jesiennych dni, poprzez zimowe chłody minęło wiele czasu.Ten czas dla działkowicza ,to taki czas na czekanie, porządkowanie i przygotowywanie się do nowego sezonu.


Tak było i z nami.



Po jesiennych porządkach, czekamy cierpliwie na tegoroczną wiosnę.


Pracy , na tej owej działce jest sporo.


To bardzo zaniedbana działka i chcemy przywrócić jej dawny urok a może i nową twarz.

W tej pracy szefową jest moją żona.



To ostatnie zdjęcie z jej jesiennego sprzątania.



Z niecierpliwością czeka na nieco cieplejsze dni


Pracy jest sporo a plany bardzo ambitne


Ale zapał i entuzjazm nas rozpiera.

Czekamy wiosny.

W pracach dzielnie nas wspiera siostra żony, dzielna Stanisław.



Obecnie nabiera kondycji w Londynie ale jak wróci to można na nią liczyć.



I tak powoli kolejny sezon dla milośników takiej rekreacji zaraz się rozpocznie.


Każda forma ruchu na świeżym powietrzu jest w naszym wieku bardzo pożyteczna.A więc do dzieła.

CZY WARTO?

I W STO KONI NIE DOGONISZ DNIA ,KTÓRY PRZEMINĄŁ.

Zastanawiam się coraz częściej,gdzie ludzkość tak szybko pędzi I my również ,zatopieni w codzienność tego zmaterializowanego świata..Czy warto,czy to nam coś daje, czy zyskuje coś  na tym nasze człowieczeństwo.Moja odpowiedź jest, niestety negatywna i może aż nazbyt pesymistyczna.Pędząc tak dalej,jeszcze trochę i pogubimy samych siebie.I co wówczas?

CZY WARTO TAK ZATRACAĆ SIĘ W TEJ POGONI DNIA DZISIEJSZEGO.

NA KOŃCU NASZEGO BIEGU I TAK TO, CO ZDOBĘDZIEMY W TEJ POGONI, 

NIE BĘDZIE NAM JUŻ POTRZEBNE.

KALENDARIUM RODZINNE.

Mijają dni,czas jest nieubłagany, ciągle pędzi a my razem z nim.Wiele się zmienia w życiu rodzin, naszej też.Oprócz rzeczy smutnych, mamy też te radośniejsze, które cieszą i dodają siły do realizacji naszych zamierzeń i planów.
  Seniorów rodu to bardzo cieszy.Nie ma nic piękniejszego niż goszcząca radość i szczęście na twarzach bliskich.To budzi dumę i nadzieję,że w rodzinnym klimacie można zrealizować wiele swoich planów i marzeń.
  Gratulujemy i trzymamy kciuki za następne.Przyszłość rodu budujemy dziś, naszą pracą i codziennym trudem, pokonując życiowe zakręty.

Gratulujemy już zdobytych i życzymy następnych.

Nasza Zuzia z kolejnym dyplomem, wyróżnieniem.Zdobyła ich już kilka w swojej szkolnej karierze.Jest zdolna i lubi uczestnictwo w konkursach i olimpiadach.

Gratulujemy i życzymy następnych

Ania, mama Zuzi, wyróżniona w gronie rodziców za działalność na rzecz szkoły.

Dumna mama z osiągnięć swojej córki.Kibicujemy im.Niech sukcesy im towarzyszą.

Paula, nasza wnuczka,odbiera nagrodę z rąk Prezydenta Legnicy za pracę na rzecz Legnickiego Teamu.

Robi to z pasją i z ogromnym  zaangażowaniem

Takie wyróżnieni to bodziec i zachęta do dalszej pracy.

Jarek, nasz syn,otrzymuje tytuł licencjata na swojej uczelni.Może troch późno ale na naukę nigdy nie jest za późno.

Bardzo nas to ucieszyło.

A to ja, autor tego tekstu, senior rodu, cały dumny z tych wspaniałych osiągnięć.Zawsze uznawałem rodzinne osiągnięcia za wspólną radość całej rodziny

To takie wydarzenia dają nam wiare w moc rodziny i jej siłę w budowaniu rodzinnych tradycji i więzów.

A ja, na emeryturze, z dobrą książką i z internetem kibicuję tym dokonaniom.Jestem z nich dumnym i dopinguję do następnych.

Dobrych wieści i przykładów potrzebuje każda rodzina.To ona daje nam satysfakcję z bycia wspólnotą bliskich sobie ludzi, wspólnotą dobra i miłości.

ROŚNIE KOLEJNE.

Rodzina trwa.Rośnie kolejne pokolenie i tak tworzy się historia naszej rodziny.
W ubiegłym roku, bardzo smutnym dla nas,trochę seniorów rodu nam ubyło, cóż prawo życia.Cieszy nas tym bardziej fakt,że kolejni członkowie rodziny dołączają do naszego rodzinnego towarzystwa.
Radość z życia najlepiej jest widać w sztafecie pokoleń, w przemijaniu i narodzinach.Nowe pokolenie musi się pojawiać na świecie, by toczyć dalej i dalej historię naszej rodziny.Historia rodziny, to jej mądrość, to jej siła dzięki której trwamy i tworzymy zawsze coś nowego.Bez rodzinnego klanu życie staje się płytkie i nie w pełni spełnione.

 Rodzino trwaj!

Zuzia z Adasiem.

Wojtuś z mamą.

Kinga z mamą i ciociami.

PRZYJDZIE TAKI CZAS.

Ucichł już świąteczny zgiełk,magia Świąt powoli przestaje działać.

Kolejne radosne świąteczne dni za nami.

Czas rodzinnych serdeczności ,wzajemnych dowodów rodzinnej miłości,

powoli przechodzi już do naszych wspomnień.

Ja też wracam do wspomnień, do tych wspomnień w ktorych gościcie Wy,

moi bliscy, moi kochani , moi niezastąpieni.

Was nie spotkałem już z nami przy świątecznym opłatku, nie przełamałem się nim z każdym z Was,

Wasze świętowanie jest dzisiaj nie z nami ale tam, z aniołami.

Zawsze jednak w pamięci rodzinnej macie swoje miejsce, bo nikt go Wam nie zabierze.

Nie będę Cię już nazywał Dydunem,Reniuchem,Edkiem czy Jucią.

Te rodzinne sympatyczne zwroty odeszły razem z Wami.

Po nich tylko żal,smutek i puste miejsce przy stole.

Tak już jednak być musi.By młody mógł przyjść na świat, to ten stary musi odejść.

Odwieczne prawo życia i pokoleń.Nie ma innych rozwiązań.Tego nie zmienimy.

Ale od nas zależy jednak Wasze miejsce w rodzinnej pamieci.

Macie je tam zawsze i na zawsze, tak dlugo, jak dlugo pamięć rodzinna będzie żyła.

W tym radosnym przeświadczeniu i ciepłej pamięci o Was, wierzymy,

że przyjdzie i czas i miejsce, gdzie znowu razem będziemy świętowali. 

                           /z netu/