LUBIMY KOTY.

Lubimy koty a one nas.Szczególna symbioza, która daje wiele radości i ciekawych przeżyć i doświadczeń.Czas w senioralnym wieku biegnie szczególnie, inny jest jego wymiar i waga.Ma jednak szczególną cechę, pozwala w sposób szczególny przeżyć wiele uroczych chwil.Takie ciekawe życie z naszymi zwierzakami.Jak wiele to daje radości ten tylko wie, kto może przeżywać podobne wzruszenia.I jak tu nie lubić kotów.

Zawsze na posterunku i zawsze w pobliżu.

Pozwalają właścicielowi na swobodną lekturę.

Czasami mają chęć na kocie przytulanki.

I takie to jest nasze życie z kotami.Lubimy ich towarzystwo.

WIOSENNE MARZENIA.

Marzec, to piękny miesiąc,

wiosenny miesiąc.To nasz miesiąc

Jak sięgam pamięcią, to tak właśnie nam towarzyszył.

Był z nami, na dobre i gorsze czasy.,

ale zawsze był i był nasz.

Zapoczątkowany wiosennymi baziami,

wzbogacany pierwszymi fiołkami

i zawsze budujący, przez lata,nasze dni,

dni piękne i jedyne, bo dni naszego losu.

Dlatego dzisiaj,popijając lampkę

dobrego czerwonego wina, mamy co wspominać.

Przywracamy pamięci wszystkie  te chwile, co za nami i 

marzymy o wielu jeszcze, ktore mogą być nam darowane.

Szczęście i ludzkie losy dziwnymi chadzają drogami,

budują miłość i wzajemną chęć bycia razem.

Tę nadzieją podbudowany,marzę o tym,

by tak było zawsze, aż po kres naszych dni.

PASYJNY CZAS.

Zostawiłem Cię , gdzieś po drodze
mojego życia.
Byłaś takim balastem, który nie
pasował do czerwieni tamtych
czasów.
Stawałaś się przeszkodą,
która tylko komplikuje życie
biegnących do przodu ludzi.
Wydawało się, że nam, młodym
przeszkadzasz w tym "radosnym"
biegu -donikąd
Teraz po latach,widać to bardzo
wyraźnie.To donikąd jest przy nas.
Obdarci ze złudzeń, zmęczeni biegiem
do przodu,za każdą cenę i
bez patrzenia w serca i sumienie
stajemy na rozdrożu naszego życia.

Pytania i problemy zostały, świetlanej
przyszłości też nie udało się zbudować.
Pozostało pytanie,po co to więc było?

Sądzę, że właśnie teraz, w ten pasyjny czas,
jest czas na szukanie odpowiedzi.
Na inne patrzenie na człowieka, jego życie,
na cele do ktorych dążymy,na to
z kim idziemy.
Czy znajdujemy radość w szukaniu
drugiej radości,ciepła i miłości
drugiego człowieka?
Czy uczymy się czerpania radości,że
szczęścia innych i własnej drogi.

Tak, myślę, że jest ten czas.
Może  warto go wykorzystać i
po prostować ścieżki naszego życia.

Myślę i wierzę ,że warto.

CZEKANIE NA WIOSNĘ.

Działka na nas czeka.W pierwszych promieniach cieplejszych dni lutego i w obrazku czekającej już przyrody.

Powoli zaczyna się rodzić nowe życie, wiosenne życie.Czekamy na pierwsze wiosenne kwiaty i pierwsze świeże przyklady zieleni.Czekamy na nowy sezon.


Od jesiennych dni, poprzez zimowe chłody minęło wiele czasu.Ten czas dla działkowicza ,to taki czas na czekanie, porządkowanie i przygotowywanie się do nowego sezonu.


Tak było i z nami.



Po jesiennych porządkach, czekamy cierpliwie na tegoroczną wiosnę.


Pracy , na tej owej działce jest sporo.


To bardzo zaniedbana działka i chcemy przywrócić jej dawny urok a może i nową twarz.

W tej pracy szefową jest moją żona.



To ostatnie zdjęcie z jej jesiennego sprzątania.



Z niecierpliwością czeka na nieco cieplejsze dni


Pracy jest sporo a plany bardzo ambitne


Ale zapał i entuzjazm nas rozpiera.

Czekamy wiosny.

W pracach dzielnie nas wspiera siostra żony, dzielna Stanisław.



Obecnie nabiera kondycji w Londynie ale jak wróci to można na nią liczyć.



I tak powoli kolejny sezon dla milośników takiej rekreacji zaraz się rozpocznie.


Każda forma ruchu na świeżym powietrzu jest w naszym wieku bardzo pożyteczna.A więc do dzieła.

CZY WARTO?

I W STO KONI NIE DOGONISZ DNIA ,KTÓRY PRZEMINĄŁ.

Zastanawiam się coraz częściej,gdzie ludzkość tak szybko pędzi I my również ,zatopieni w codzienność tego zmaterializowanego świata..Czy warto,czy to nam coś daje, czy zyskuje coś  na tym nasze człowieczeństwo.Moja odpowiedź jest, niestety negatywna i może aż nazbyt pesymistyczna.Pędząc tak dalej,jeszcze trochę i pogubimy samych siebie.I co wówczas?

CZY WARTO TAK ZATRACAĆ SIĘ W TEJ POGONI DNIA DZISIEJSZEGO.

NA KOŃCU NASZEGO BIEGU I TAK TO, CO ZDOBĘDZIEMY W TEJ POGONI, 

NIE BĘDZIE NAM JUŻ POTRZEBNE.