DWIE FOTOGRAFIE.

Dwie fotografie sprzed pólwiecza i upływ czasu.Zostały w pamięci wielu bliskich nam ludzi.Mimo,że tak wiele lat upłynęło od zrobienia tych zdjęć,to cieszy fakt,że do dzisiaj wzbudzają tak wiele emocji.

   Ewa i Jarek,wówczas niespełna roczne dzieciaki,są dzisiaj dorosłymi ludzmi,z  ponad pięćdziesięcioletnią swoją historią.A powracają do tych czasów,przeżywając je na nowo.

  Do dzisiaj zachowują te fotki i czasami wracają do tych chwil w swoich wspomnieniach.

  Żyją daleko od siebie,dzieli ich ocean,ale łączą te małe stare fotki i wspomnienia.Utrzymują też sporadyczne kontakty.I mimo,że nie ma już tego domu w którym zrobiono te zdjęcia,to zachowują w pamięci tamte obrazy.Resztę robi nieubłagany czas.

 A mnie pozostaje radość,że te dwie fotografie tak wiele znaczą w przemijącej histori naszej rodziny i naszych znajomych.To nieme świedectwa upływającego czasu.

Na tej fotce,bohaterowie wpisu na kolanach mojej żony.

COŚ CENNEGO.

Rodzina to coś tak cennego,że dowiadujemy się o tym

w trudnych chwilach naszego życia.

To wartość sama w sobie, to kotwica naszego

ziemskiego żeglowania,

to coś co działa , czasami jak drogowskaz

a czasami jak hamulec.

Ale ważne ,że jest i że ją mamy.

O to co mamy musimy dbać.To bardzo delikatny produkt,

bardzo czuły  jak barometr.Nie da się czuć w niej oparcia,

gdy samemu nic z siebie jej nie dajemy.

Jak śpiewa Kofta, że jak jej nie masz, toś samotny 

jak pies.A nikt nie lubi samotności.

Więc spieszmy się z okazywaniem pamięci i serdeczności

w ramach naszych rodzin.To nic nie kosztuje

a daje tyle dobra.

Bo dobra rodzina, zawsze będąca dla nas wsparciem

i opoką to coś najlepszego co mamy ze sobą na

życiową drogę.I choćbyś błądził bardzo mocno

w swoim życiu, to tylko twoja rodzina

 będzie zawsze dla ciebie spokojnym i bezpiecznym portem.

                    Ja i Jarek mój syn.

Dziadek Piotr z wnukiem Wojtusiem.

Basia z Krzysztofem z rodziną w Chmielnicku/Ukraina/

Zuzia i Adaś Polakowie.

Wnuczka Paula ze swoim wolontariuszami.

Rodzina, niech zawsze będzie silna siłami i zabiegami

nas wszystkich, bo jest nasza i tylko dla nas.

WSPANIAŁE ŚWIĘTO.

 Dzisiaj Międzynarodowy Dzień Dziecka. To wspaniałe święto bo to przecież święto każdego z nas.Przecież każdy z nas jest dzieckiem, bez względu na wiek, pochodzenie czy kolor skóry.Najsprawiedliwsze święto, bo to święto wszystkich.Nie ma takiego drugiego.Piękny dzień.

To nasi synowie, Jarek i Krzysztof, w wieku bardzo dziecięcym ale jakże miłym do wspominania.

To radości, przykrości ale i sens naszego życia.Z nimi wszystko było lepsze i piękniejsze.Nawet ich choroby , czy problemy z nimi, były dla nas zawsze ważne i pozwalały nam razem tworzyć to co najpiękniejsze, tworzyć rodzinę.

Bez nich byłoby to niemożliwe

Tak jest w bardzo wielu rodzinach na świecie.Tak powinno być.

Dziecko to nasza radość i nasza nadzieja. Trzeba tak z nim postępować by  nie zmarnować tej radości.

To święto nam o tym przypomina i uświadamia, że nie ma dobrego świata bez uśmiechu dziecka.

A nasi chłopcy wyrośli dzisiaj już na dorosłych mężczyzn i przekazują te przemyślenia swoim dzieciom

I tak to świat cały obraca się wokół milości rodziców do swoich dzieci.

Dla nas pozostaną zawsze dziecmi, naszymi dziećmi.Są zawsze najważniejsi i zawsze mogą na nas liczyć.Tak jak w rodzinie.

Prezentowana na fotografiach miłość do zwierząt towarzyszy im do dzisiejszego dnia.

Tak w skrytości ducha, każdy z nas marzy by chociaż przez chwilę być małym, szczęśliwym dzieckie, ktore jest kochane przez swoich rodzicow i w swoich rodzinach.
Takiego ciepła życzę dzieciom a więc i nam, każdego dnia w naszym życiu.

JARKOWE URODZINY-42 LATA.

Jarek skończył dzisiaj 42 lata.Byliśmy u niego w Goliszowie z rodzicielską wizytą.Mieszka sobie z rodzinką w uroczym wyremontowanym ,poniemieckim domku.Wystrój domu zachowuje naturalne elementy z dawnego okresu.Całość bardzo urocza i historyczna.Niech urządza sobie dalej otoczenie wokół domu.Pracy jest wiele,ale jak ktoś ją lubi....100 LAT z okazji urodzin.