DWIE FOTOGRAFIE.

Dwie fotografie sprzed pólwiecza i upływ czasu.Zostały w pamięci wielu bliskich nam ludzi.Mimo,że tak wiele lat upłynęło od zrobienia tych zdjęć,to cieszy fakt,że do dzisiaj wzbudzają tak wiele emocji.

   Ewa i Jarek,wówczas niespełna roczne dzieciaki,są dzisiaj dorosłymi ludzmi,z  ponad pięćdziesięcioletnią swoją historią.A powracają do tych czasów,przeżywając je na nowo.

  Do dzisiaj zachowują te fotki i czasami wracają do tych chwil w swoich wspomnieniach.

  Żyją daleko od siebie,dzieli ich ocean,ale łączą te małe stare fotki i wspomnienia.Utrzymują też sporadyczne kontakty.I mimo,że nie ma już tego domu w którym zrobiono te zdjęcia,to zachowują w pamięci tamte obrazy.Resztę robi nieubłagany czas.

 A mnie pozostaje radość,że te dwie fotografie tak wiele znaczą w przemijącej histori naszej rodziny i naszych znajomych.To nieme świedectwa upływającego czasu.

Na tej fotce,bohaterowie wpisu na kolanach mojej żony.

REFLEKSJE NA TARASIE.

Pazdziernik.Dzisiaj dzień nauczyciela.Wspaniałe święto, wspanialych ludzi.Miło się wraca do przeszlości i przypomina się swoje lata nauczycielskiego trudu.Serdeczne życzenia kierują się dzisiaj do nas wszystkich nauczycieli.Do moich koleżanek, kolegow i znajomych, do wszystkich ,ktorzy się parali, czy jeszcze parają tym pięknym zawodem.
Ostatnio, siedząc na tarasie, mam okazje wracać do wspomnień i osobistych refleksji nad tym co dzisiaj i co wczoraj.Takie rozmyślania na tarasie
 w scenerii babiego lata.Jeszcze trochę nacieszymy się zielenią i pożegnamy ją.

Jeszcze w słonecznej pogodzie przyjemnie się wspomina.Cisza i spokój.Jeszcze zieleń dookoła.
  Trochę smutno się robi, bo to i koniec lata i to ,że wielu mlodych z rodziny wyjechalo już kraju do Anglii.Szukają tam tego co nazywa się " lepiej".Ale czy znajdują?Twierdzą ,że tak.Może to i tak jest i tak ma być ale smutno mi się robi z tego powodu.Jestem zpokolenia, ktore to "lepiej" czyniło w Polsce.Pewnie dlatego tak trudno z tym się nam pogodzić.Mlodość ma swoje prawa, dążenia i szybko chce je realizować.Pewnie tak już musi być.Już prawie połowa rodziny jest już w Anglii.Tam szukają swego miejsca na dzisiaj.
  To ich wybory i decyzje.

 Wydaje mi się jednak, że tak nie powinno być.Coś tracimy my wszyscy bezpowrotnie na tych wyjazdach, coś co powinno lepiej służyć naszym rodzinom i Polsce.Tak mi się wydaje.
  Może to jednak tylko takie rozważania starszego pana siedzącego sobie w jesiennym słoneczku na tarasie i rozmyślającego.Może?
 Tak to już jest i dlatego trzeba szczególnie dbać w tych czasach o rodzinę i o swoją polskość.To są rzeczy, ktorych nie należy stracić.

   Tak dzień dzisiejszy i jego realia przeplatają się w moich przemyśleniach ze wspomnieniami i refleksjami.
  Pewnie powinny one być bardziej optymistyczne.Tego wszak wymaga życie.A to,, że takie są ,to pewnie tylko przywilej a może przypadłość starszego wieku.


  
   Malujmy nasze wspomnienia na optymistyczne barwy i życzmy sobie by takie były i realne dzisiejsze czasy. A refleksje nad życiem i przemijającym czasem są nam zawsze potrzebne i to bez względu na wiek.