Z MIŁOŚCI I TRADYCJI.

Jak co roku o tej porze,w tle listopadowego dnia,

wędrujemy na polskie cmentarze by oddać tradycji to co jej

i by spotkać się z naszymi bliskimi.

Jak Polska długa i szeroka i w wielu jeszcze krajach świata 

my Polacy dajemy wyraz naszego umiłowania tej pięknej

naszej jesiennej tradycji.

Z potrzeby serca z ogromnej chęci ,znowu bycia razem by dać dowód pamięci o tych, ,których tak bardzo nam brakuje

I wędruje masa polskiego ludu na nasze cmentarze,

by w chwili zadumy oddać cześć naszym bliskim i być

znowu z nimi,chociaż przez te kilka chwil znowu razem

Jakże piękny to polski zwyczaj powtarzający się na polskich cmentarzach

od wielu setek lat i pewnie na zawsze pozostanie,tak jak zawsze pozostaje 

z nami pamięć o naszych bliskich i kochanych.

GROBY NASZYCH BLISKICH.

SZCZEGÓLNY DZIEŃ.

Dziś to szczególny dzień.Tak bardzo polski dzień.Jak rzadko który, potrafi on, chociaż na chwilę, nas zjednoczyć.To staje się za sprawą naszych wędrówek na polskie cmentarze.Piękny i jak bardzo polski to zwyczaj.
  Moja pamięć i wspomnienia kierują szczególnie do dwóch czlonków naszej rodziny.Pewnie dlatego, że tak mało czasu było nam dane razem iść przez życie, może to, że nie dane jest mi odwiedzać ich groby.
  Wujek Maksymilian, to brat mego Taty.Jeden z pierwszych z rodzeństwa odszedł z tego świata.Rzadko utrzymywal, za swego życia, kontakty z rodziną.Spoczywa gdzieś pochowany na jednym ze szczecińskich cmentarzy.Ciepłe myśli i pamięć moją kieruję do niego.
   Mój brat Marian, spoczywa na cmentarzu w Piekarach Śląskich.Odwiedza go kochająca rodzina i znajomi z pracy. Przez różne perypetie życiowe, tak krótko się znaliśmy.W tym szczególnym dniu myślę o nim szczególnie ciepło i tak bardzo ...po bratersku.Nie dane było się nam razem wychowywać we wspólnym domu.Życie pisze różne scenariusze.
   Niech spoczywają w pokoju i niech zawsze ktoś o nich pamięta.

                       Listopadowy dzień blaskiem zniczy pamięć ludzką przywołuje,
                       kwiatami ją ozdabia i naszą wędrówką do tych miejsc szczególnych.
                      
                       To piękny choć smutny ten nasz dzień, dzień i tych co odeszli i tych co trwają
                        w ludzkiej sztafecie pokoleń.To refleksja przemieszana ze wzruszeniem.

                        Niech nasze kwiaty i zapalone światełka świadczą o tym jak bardzo
                         brakuje nam Waszego bycia z nami i o tym jak bardzo Was pamiętamy.