MAŁA MOSKWA TO JUŻ HISTORIA.

Legnica to szczególne miasto.Nazywana też, od czasu pamiętnego filmu,"Małą Moskwą".To tutaj najwięcej Rosjan żyło razem z nami w czasach powojennych.To miejsce, siedziba Północnej Grupy Armii Radzieckiej.Prawie  czwarta część mienia komunalnego była administrowana i zamieszkała przez wojsko ,administrację cywilną i rodziny.Nastał czas gdy musieli opuścić miasto a nasza administracja musiała przejąć ten majątek i rozsądnie go zagospodarować.Trzeba przyznać ,że udało się to władzom i legniczanom bardzo dobrze.Wszystkie obiekty znalazły nowych  właścicieli i zarządzających, większość z nich została gruntownie odremontowana a dla wielu zmieniono funkcje użytkowe.Dzisiaj,jak patrzymy na te obiekty to w większości są zupełnie inne,odremontowane, nowoczesne i zaspakajają potrzeby dzisiejszych legniczan.
                                          fragmenty z mojego likwidowanego bloga"Moje spostrzeżenia"

CZY PAMIĘTASZ "OGNISKO" I "POLONIĘ" ?

Fragmenty wspomnień o naszej Legnicy/ z mojego bloga "Moje spostrzeżenia"

Północna strona Placu Klasztornego to budynek w ktorym mieściła się, słynna w latach 50-tych i 60-tych, restauracja "Polonia".Dalej, za rogiem, na ulicy Skarbowej, mieściło się kino "Ognisko".Wielu legniczan pamięta i z rożrzewnieniem wspomina oba te lokale."Polonia" to słynny lokal w którym odbywały się wspaniale zabawy.Bardzo oryginalny wystrój stwarzal niepowtarzalny klimat tego miejsca.Wysokie przestronne boksy stwarzaly wrażenie przytulności i intymności.Stąd też lokal ten cieszyl się dużym zainteresowaniem.Ja wyrastalem w cieniu jego dzialalności.Jako uczeń szkoły podstawowej a następnie Liceum Pedagogicznego nie mialem okazji osobiście doznawać atrakcyjności tego lokalu.Takie to były czasy, inne zachowania młodzieży w tamtym okresie nie były tolerowane.Bardzo wiele jednak pamiętam o atrakcyjności i opiniach o tym lokalu.

Kino "Ognisko", to wspanialy świadek historii naszego miasta, jego powrotu do piastowskiej historii Legnicy.To tutaj , w pierwszych dniach po wyzwoleniu, organizowano życie polityczne, administracyjne i kulturalne miasta.Potem służyło miastu jako sala widowiskowa i kino.Na początku miało okres świetności.Pamiętam jak funkcjonowaly w nim i szatnie i kawiarenka.Sala była przepiękna, miala wspaniale fotele, wygląd i akustykę.Tysiące widzow przewinęło się przez to kino.To tutaj wyświetlano "Krzyżaków", który to film do dzisiaj jest na pierwszym miejscu oglądalności polskich filmów.Wszystkie szkoły , zaklady pracy i indywidualni widzowie ciągnęli gromadnie na ten film.Pamiętam klimat tamtych wydarzeń.On sę już nigdy nie powtórzył więcej w przyszlości.Pamiętam to kino z okresu mojej nauki w Liceum Pedagogicznym, gdyż bardo często organizowane były wyjścia klasowe na różne filmy.Każde takie wyjście to porcja nowych wspomnień i przeżyć.To miejsce takiej dodatkowej edukacji mlodzieży mojego pokolenia."Ognisko" to miejsce rownież różnych imprez politycznych, kulturalnych i rozrywkowych.Jest to miejsce ktore wpisalo się w historię powojennej Legnicy też w sposób szczególny.

Czas jednak robi swoje.Dzisiaj oba obiekty niszczeją i nie mają nic wspolnego z tym z czego kiedyś słynęły.Wielka to szkoda.Jest to jedna znamie czasów i postępu cywilizacyjnego.Trudno, trzeba się z tym pogodzić.

Może jednak znajdzie się sposób i miejsce we współczesnej Legnicy w ktorym te historyczne obiekty ożyją na nowo nowym blaskiem i będą cieszyć swoim dostojeństwem następne pokolenia mlodych legniczan.

Legnica potrzebuje takie ruchu społecznego na rzecz ratowania wszystkiego co jeszcze jest naszym śladem w historii i w miarę rozwoju naszego miasta przywracanie mu tego historycznego i ponadczasowego charakteru, ktory świadczyć będzie o europejskim charakterze tego miejsca w zjednoczonej Europie.Pamiętajmy o tym i nie bądzmy temu obojętni.

Wygląd tych lokali sprzed kilku laty.Obecny ich stan jest nieco lepszy.Ale na remont czekają ciągle.

UROK ULICY.

Poniżej publikuję mój wpis przeniesiony z likwidowanego bloga"Moje spostrzeżenia"

Lubię starą Legnicę, Legnicę z moich dziecięcych i młodzieżowych lat.Teraz zapomnianą już, tak jakby wstydliwie zapominano o niej.Może mniej pękna i radosna jak ta współczesna ale , dla mnie szczególnie, rownie bliska i serdeczna jak dzisiejsza a może i ...bardziej.

  Moja ulica to Zamkowa.Blisko koło niej byla ul.Grodzka.Obie ,to uliczki ścislego centrum tamtego śródmieścia, którego dzisiaj już, w takiej postaci, nie ma.

  Grodzka to ulica przy grodzie, przy Zamku.Stąd i jej nazwa.Po wojnie niewiele zniszczona, tylko ze śladami wypalonych budynków. Dośc prędko zaczęła tętnić życiem.Była niedaleko Zamku.Zagospodarowana i szybko urządzona.Dominowala przy niej kawiarnio-restauracja"Variette-Czerwony Młyn".To w owym czasie była wizytówka tej ulicy.Lokal z czerwonymi dywanami i pięknym wystrojem.Organizowano w nim spotkania towarzyskie, zakładowe,szkolenia i seminaria.Były również zabawy i wieczorki towarzyskie. organizowano rownież wesela. Wedle zgodnych opinii z tamtych czasów, lokal słynął również z kuchennych wspaniałości.Tam też , pierwszy raz w naszym mieście, wystąpiły kabarety.O tej ulicy pięknie pisal w swoim wierszu Franciszek Zywert, ktory póżniej był moim nauczycielem w Liceum Pedagogicznym i stawal się znaną postacią w powojennej Legnicy.

                      "Ulica Grodzka tętniła bogatym życiem      

                                rzemieślników wszystkich branż zawodowych

                        Kolorami reklam sklepowych wystaw

                                Głosami rozmów międzynarodowych.

                        Na początku Dom Mody Męskiej

                                 -garnitury, marynarki spodnie.

                         Szycie na miarę-według życzeń klienta

                                  sprawnie, fachowo modnie.

                         Zakład szewski-produkcja obuwia na miarę.

                                  Buty męskie, damskie, dziecięce

                         ...oficerki i eleganckie kamasze.

                         Księgarnia z wydawnictwami Domu Książki

                                  Pozycje historyczne, poezje ,powieści

                         romanse i bajki dla dzieci.

                         Ulica pełna sklepów i warsztatów,

                                  nawet uslugi kosmetyczne,

                          Apteka, drogeria i wystawa obrazów,

                                  czyli- wszystko dla wszystkich."

   Taka była ta ulica.Pełna swoistego piękna i dawnego kolorytu.Dzisiaj ją możemy tylko wspominać.

Dzisiejsza zabudowa w istniejącej części ulicy Grodzkiej.

MROŹNE DNI.

Za oknem mroźna zima,do tej pory nas rozpieszczała a teraz postanowiła przymrozić.

Brakuje niestety śniegu a bez niego urok jej nie ten.

A wiosna, a na nią to przyjdzie nam jeszcze trochę poczekać.

Wiosnę gościmy na razie tylko w naszych domach i patrząc na te wiosenne kwiaty czekamy na tę prawdziwą, taką wszędzie i już prawdziwą.

Na razie taka...domowa ale czekamy na tę prawdziwą.

DZIEŃ KOTA.

Dzisiaj Dzień Kota.Jest okazja żeby pokazać nasze, rodzinne koty.Prawie wszyscy w naszej rodzinie bardzo je lubimy i prawie wszyscy je mamy.Najpopularniejsze są jednak koty naszej Stasi.To maskotki całej rodziny.Dzisiaj są szczególnie dumne ze swego święta.
  Zapewne świat jest nieco milszy dzięki tym sympatycznym zwierzakom.

Tofik i Bury z wizytą.

Kocie piękności a marcowe dni, które koty bardzo lubią, już przed nami.